تاریخچه ایمنی
5 (100%) 3 votes

تاریخچه ایمنی : انقلاب صنعتی، موجب استفاده گسترده از ابزار و  ماشين آلات فنی شده است. و در این تغییرات عدم رعايت اصول صحيح در ساخت يا استفاده از ابزارآلات، حوادث ناشي از کار را تا حد چشمگیری افزايش داده است. بنابر آمار سازان بين المللي کار در سال ۲۰۰۳ روزانه هزار نفر در اثر حوادث ناشی از کار جان خود را از دست می هند و خسارت سالانه بالغ بر    ۱۰۹ * ۱۲۵۰ $ می شود. در این مقاله از رهاورد به بررسی تاریخچه ایمنی می پردازیم ، با ما همراه باشید.

انقلاب صنعتی انگلستان

وقوع انقلاب صنعتي ۱۷۶۰-۱۸۳۰ در انگلستان ( اختراع ماشين بخار ۱۷۸۲ جيمزوات) و صادر کردن آن به ديگر کشورهاي اروپايی و استفاده از نيروي محرکه مکانيکي و الکتريکي موجب تبديل کارهاي دستي به ماشيني گرديد و باعث تقسيم کار، افزايش توليدات و سرعت در انجام کار شد که نتيجه آن افزايش خطر در محصیط های صنعتی  بوده است.

بدين ترتيب استفاده از انرژي ماهيچه اي به حداقل رسيد و همچنين به جاي استفاده از انرژي باد، حيوانات و جريان آب، استفاده از انرژي بخار(توربين بخار) و انرژي سوخت (بنزين، گازوئيل و…) معمول شد. صنايع غول پيکر بوجود آمد و به دليل استفاده از چرخ دنده، پرس ها، تيغه ها، … . معلولين و مصدومين ناشي از کار چنان افزايش يافت که جمع آنها قشون از جنگ برگشته را تداعي مي کرد. اصطلاح “لشکر معلولين منچستر” زياد در کتابها بکار رفته است.

تغییرات انقلاب صنعتی

با اختراع ماشين بخار جهشي در صنايع نساجی و ديگر صنايع انگلستان و ساير کشورها رخ داد. توليد انبوه (Mass production ) رونق گرفت و کارگران از مزارع به صنايع روي آورند.

در چند سده قبل توجه به حفاظت مطرح نبوده و کارهای سخت و خطرناک مثلاً کار در معادن و تونل ها را محکومين به اعدام انجام می دادند.

اولین قانون برای ایمنی محیط کار

اولين قانون براي ايمني محيط کار و بازرسي از آن در سال ۱۸۲۰ در انگلستان  به تصویب رسید. گروهي از روحانيون و قضات بطور افتخاری از  کارگاهها بازديد مي کردند. در سال ۱۸۳۳ با تجديد نظر در قانون قبلي يک اداره رسمي براي بازرسي ايجاد شد و در سال ۱۸۴۴ مقررات مربوط به حفاظت ماشين آلات و استفاده از وسايل پيشگيری و اعلام حوادث در متن قانون وارد شد.

 

اولين قانون در زمينه حفاظت فني به مفهوم دقيق در فرانسه در سال ۱۸۹۳ تدوين شد.

در پروس در سال ۱۸۳۹ آيين نامه اي براي يک نظام بازرسي در کارخانه ها تدوين شد و در سال ۱۸۴۵ به کارخانه ها از سوي وزارت کشور و دارايي پروس توصيه شد که بازرس طبي داشته باشند و سرانجام در سال ۱۸۷۲ يک نظام بازرسي و حفاظت و بهداشت کار در پروس ايجاد شد و در سال ۱۸۷۸ به موجب قانون امپراطوري بازرسي کارخانه ها اجباري شد و بيمه حوادث ناشي از کار در سال ۱۸۸۴ در آلمان تدوين شد.

نظام هاي واقعي و مؤثر در زمينه بازرسي کارخانه ها در دانمارک و سوئيس در سالهاي ۱۸۷۳ و ۱۸۷۷ بوجود آمد و استانداردهاي مربوط به حفاظت و بهداشت به اجرا در آمد.

در آمريکا تأسيس ادارات رسمي براي بازرسي ايمني کارخانه از ايالت ماساچوست در سال ۱۸۶۷ آغاز شد و سرانجام از سال ۱۸۸۵ اصل مسئوليت کارفرما در صورت بروز حوادث ناشي از کار، در مقررات قانوني ايالت هاي گوناگون ظاهر شد.

با اهميت و پيچيدگي تدريجي صنعت در کشورهاي غربي کارشناسان و رشته هاي گوناگوني در اين حوزه ها توسعه يافت و بتدريج مسئوليت کارفرما در اين موارد به شرکت هاي بيمه سپرده شد و اين شرکت ها بازرساني براي اطمينان از اتخاذ تدابير حفاظتي استخدام نمودند و فعاليت در زمينه پيشگيري حوادث بتدريج گسترش يافت.

در سال ۱۸۸۹ در شهر مولهوز با مجاهدت هاي آنجل دولفوس تدابير حفاظتي در کليه کارخانه هاي نساجي پيش بيني شد. و آلبومي از تصاوير وسايل حفاظتي انتشار يافت. چاپ دوم اين آلبوم در سال ۱۸۹۵ با تجديد نظر انتشار يافت. پاره اي از اين وسايل هنوز براي حفاظت و ايمني معتبر شناخته مي شود.

از سال ۱۸۸۹ کنگره هاي بين المللي در زمينه حفاظت تشکيل شد ( ۱۸۸۹، پاريس، ۱۸۹۱ برن و ۱۸۹۴ ميلان) اين کنگره ها و تبادل اطلاعات مربوط به توسعه قوانين حفاظتي منجر شد بطوريکه اجراي مؤثر الزامات قانوني و نقش مستقل بازرسان مورد تأکيد قرار گرفت و انجمن هايي براي حمايت از اين اقدامات شکل گرفت. از جمله در بلژيک سوئد و انگلستان اين نهادها شکل گرفت. شوراي ملي کوبا در سال ۱۹۳۶، انجمن ژاپني براي رفاه در صنايع ۱۹۲۸ و انجمن هندس در سال ۱۹۳۱ و شوراي ملي براي حفاظت در سال ۱۹۲۷  آغاز بکار کردند.

علل عمده افزايش حوادث ناشی از کار در محيط های صنعتی بعد از انقلاب صنعتی :

افزايش بسيار سرعت حرکات ماشين ها و محدود بودن توان عکس العمل انسان.

تراکم کارکنان در فضاهاي نسبتاً کوچک.

افزايش قدرت ماشين آلات و پيچيدگي کار آنها.

تقسيم زياد کار که هر کارگر با آموزشي اندک فقط از عهده بخشي اندک از فرايند توليد بر مي آيد و تصوري از مجموع اين فرايند ندارد و از نظر رواني باعث خستگي، بي حوصلگي، افزايش اشتباهات و در نتيجه ايجاد حادثه مي شود.

علل عمده افزايش حوادث ناشی از کار در محيط های صنعتی بعد از انقلاب صنعتی (ادامه) :

فقدان آموزش کافي براي کار با ماشين آلات و شيوه هاي پيش گيري و مقابله با سوانح و حوادث

عدم تطابق دانش و توانايي هاي جسمي و رواني انسان

توجه بيش از حد به افزايش سطح توليد به جاي توجه به حفظ ايمنی انسانها.

تمرکز ماشين آلات زياد در محيط هاي محدود و ايجاد سر و صدای زياد

عدم سرمايه گذاري در سيستمهاي حفاظتی

بهبود شرايط کار و استقرار عدالت اجتماعي در سطح بين المللي، در طول ساليان دراز دلمشغولي بسياري از افراد بوده است. رابرت آون انگليسي در سال ۱۸۱۸ پيشنهاد نمود که مسائل مربوط به کار ” در کميسيون کار” در سطح بين المللي بررسي شود. اما اولين گامي که در اين زمينه برداشته شد کنفرانس بين المللي در سال ۱۸۹۰ با حضور ۱۴ کشور در برلين بود که نتيجه آن توصيه هايي در زمينه شرايط کار در معادن و تجديد کار اطفال و زنان و تعطيل هفتگي بود. در سال ۱۹۰۰ جامعه بين المللي حمايت قانوني از کارگران تشکيل شد.

تاسیس سازمان بین المللی کار

سرانجام در سال ۱۹۱۹ سازمان بين المللي کار در پايان جنگ جهاني اول بموجب ماده ۱۳ قرارداد صلح ورساي براي حمايت از حقوق کارگران، ايجاد شرايط مساعد کار و امکانات کافي براي اشتغال و سطح زندگي مناسب براي کارگران سراسر دنيا تأسيس شد و  هدف از تأسيس آن استقرار عدالت اجتماعي، آزادي و امنيت اقتصادي و ايجاد فرصت هاي مساوي براي آحاد ملتها بوده است. در بدو تأسيس ۴۵ کشور به عضويت اين سازمان در آمدند و در حال حاضر ۱۷۴ کشور عضو اين سازمانند.

اين سازمان سه جانبه است يعني اعضايي از کارگران، کارفرمايان و دولتها در آن عضويت دارند.

وظايف سازمان بين المللي کار برابر نتايج کنفرانس ۱۹۴۴ فيلادلفيا تبيين گرديد و در زمينه محيط و شرايط کار وظايف زير را بر عهده دارد.

بهبود امور حفاظت و بهداشت در محيط كار به جلوگيري از امراض و حوادث ناشي از كار و كنترل خطرهاي محيط.

ايجاد و تقويت مؤسسات تخصصي مانند مؤسسه ملي كار، آزمايشگاههاي بهداشت صنعتي، مراكز بهداشت و حفاظت كار و بخش هاي آموزش حفاظت

رسيدگي به مسائل مربوط به زمان كار (حداكثر كار قانوني، اضافه كاري، نوبت كاري و شب كاري) و مسائل پزشكي، اقتصادي و اجتماعي آنها.

كمك به گزينش تكنولوژي مناسب به عنوان وسيله اي جهت بهبود و حفاظت شرايط و محيط كار.

كمك به سازمانهاي محلي حفاظتي و بهداشت كار و مراكز تحقيقات و انجمن هاي كارفرمايي و سنديكاهاي كشورهاي مختلف.

کنفرانس بین المللی کار

كنفرانس بين المللي كار ساليانه يكبار تشكيل مي شود و از هر كشور ۴ نماينده (دو نماينده دولت، دو نماينده از كارگران و كارفرمايان) شركت مي نمايند. استانداردهاي بين المللي كار و اهداف كلي سازمان، بودجه و برنامه كار سازمان در اين كنفرانس تعيين مي شود هيأت مديره هدايت امور سازمان بين المللي كار را عهده دار است و مركب از ۲۸ نماينده دولت و ۲۸ نماينده كارگر و كارفرما مي باشد. دفتر بين المللي كار كه محل آن در ژنو است دبيرخانه سازمان محسوب مي شود و مركزيت انتشارات و تحقيقات را عهده دار است. زير نظر اين دفتر بيش از سه هزار نفر در نقاط مختلف جهان كار مي كنند.

در سال ۱۹۴۶، سازمان بين المللي كار جزء سازمانهاي اختصاصي سازمان ملل شد و در سال ۱۹۶۹ نيز جايزه نوبل صلح را دريافت نمود. ايران از سال ۱۹۱۹ عضو آنست.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *