تاریخچه ایمنی

تاریخچه ایمنی

۵ (۱۰۰%) ۳ votes

تاریخچه ایمنی : انقلاب صنعتی، موجب استفاده گسترده از ابزار و  ماشین آلات فنی شده است. و در این تغییرات عدم رعایت اصول صحیح در ساخت یا استفاده از ابزارآلات، حوادث ناشی از کار را تا حد چشمگیری افزایش داده است. بنابر آمار سازان بین المللی کار در سال ۲۰۰۳ روزانه هزار نفر در اثر حوادث ناشی از کار جان خود را از دست می هند و خسارت سالانه بالغ بر    ۱۰۹ * ۱۲۵۰ $ می شود. در این مقاله از رهاورد به بررسی تاریخچه ایمنی می پردازیم ، با ما همراه باشید.

انقلاب صنعتی انگلستان

وقوع انقلاب صنعتی ۱۷۶۰-۱۸۳۰ در انگلستان ( اختراع ماشین بخار ۱۷۸۲ جیمزوات) و صادر کردن آن به دیگر کشورهای اروپایی و استفاده از نیروی محرکه مکانیکی و الکتریکی موجب تبدیل کارهای دستی به ماشینی گردید و باعث تقسیم کار، افزایش تولیدات و سرعت در انجام کار شد که نتیجه آن افزایش خطر در محصیط های صنعتی  بوده است.

بدین ترتیب استفاده از انرژی ماهیچه ای به حداقل رسید و همچنین به جای استفاده از انرژی باد، حیوانات و جریان آب، استفاده از انرژی بخار(توربین بخار) و انرژی سوخت (بنزین، گازوئیل و…) معمول شد. صنایع غول پیکر بوجود آمد و به دلیل استفاده از چرخ دنده، پرس ها، تیغه ها، … . معلولین و مصدومین ناشی از کار چنان افزایش یافت که جمع آنها قشون از جنگ برگشته را تداعی می کرد. اصطلاح “لشکر معلولین منچستر” زیاد در کتابها بکار رفته است.

تغییرات انقلاب صنعتی

با اختراع ماشین بخار جهشی در صنایع نساجی و دیگر صنایع انگلستان و سایر کشورها رخ داد. تولید انبوه (Mass production ) رونق گرفت و کارگران از مزارع به صنایع روی آورند.

در چند سده قبل توجه به حفاظت مطرح نبوده و کارهای سخت و خطرناک مثلاً کار در معادن و تونل ها را محکومین به اعدام انجام می دادند.

اولین قانون برای ایمنی محیط کار

اولین قانون برای ایمنی محیط کار و بازرسی از آن در سال ۱۸۲۰ در انگلستان  به تصویب رسید. گروهی از روحانیون و قضات بطور افتخاری از  کارگاهها بازدید می کردند. در سال ۱۸۳۳ با تجدید نظر در قانون قبلی یک اداره رسمی برای بازرسی ایجاد شد و در سال ۱۸۴۴ مقررات مربوط به حفاظت ماشین آلات و استفاده از وسایل پیشگیری و اعلام حوادث در متن قانون وارد شد.

 

اولین قانون در زمینه حفاظت فنی به مفهوم دقیق در فرانسه در سال ۱۸۹۳ تدوین شد.

در پروس در سال ۱۸۳۹ آیین نامه ای برای یک نظام بازرسی در کارخانه ها تدوین شد و در سال ۱۸۴۵ به کارخانه ها از سوی وزارت کشور و دارایی پروس توصیه شد که بازرس طبی داشته باشند و سرانجام در سال ۱۸۷۲ یک نظام بازرسی و حفاظت و بهداشت کار در پروس ایجاد شد و در سال ۱۸۷۸ به موجب قانون امپراطوری بازرسی کارخانه ها اجباری شد و بیمه حوادث ناشی از کار در سال ۱۸۸۴ در آلمان تدوین شد.

نظام های واقعی و مؤثر در زمینه بازرسی کارخانه ها در دانمارک و سوئیس در سالهای ۱۸۷۳ و ۱۸۷۷ بوجود آمد و استانداردهای مربوط به حفاظت و بهداشت به اجرا در آمد.

در آمریکا تأسیس ادارات رسمی برای بازرسی ایمنی کارخانه از ایالت ماساچوست در سال ۱۸۶۷ آغاز شد و سرانجام از سال ۱۸۸۵ اصل مسئولیت کارفرما در صورت بروز حوادث ناشی از کار، در مقررات قانونی ایالت های گوناگون ظاهر شد.

با اهمیت و پیچیدگی تدریجی صنعت در کشورهای غربی کارشناسان و رشته های گوناگونی در این حوزه ها توسعه یافت و بتدریج مسئولیت کارفرما در این موارد به شرکت های بیمه سپرده شد و این شرکت ها بازرسانی برای اطمینان از اتخاذ تدابیر حفاظتی استخدام نمودند و فعالیت در زمینه پیشگیری حوادث بتدریج گسترش یافت.

در سال ۱۸۸۹ در شهر مولهوز با مجاهدت های آنجل دولفوس تدابیر حفاظتی در کلیه کارخانه های نساجی پیش بینی شد. و آلبومی از تصاویر وسایل حفاظتی انتشار یافت. چاپ دوم این آلبوم در سال ۱۸۹۵ با تجدید نظر انتشار یافت. پاره ای از این وسایل هنوز برای حفاظت و ایمنی معتبر شناخته می شود.

از سال ۱۸۸۹ کنگره های بین المللی در زمینه حفاظت تشکیل شد ( ۱۸۸۹، پاریس، ۱۸۹۱ برن و ۱۸۹۴ میلان) این کنگره ها و تبادل اطلاعات مربوط به توسعه قوانین حفاظتی منجر شد بطوریکه اجرای مؤثر الزامات قانونی و نقش مستقل بازرسان مورد تأکید قرار گرفت و انجمن هایی برای حمایت از این اقدامات شکل گرفت. از جمله در بلژیک سوئد و انگلستان این نهادها شکل گرفت. شورای ملی کوبا در سال ۱۹۳۶، انجمن ژاپنی برای رفاه در صنایع ۱۹۲۸ و انجمن هندس در سال ۱۹۳۱ و شورای ملی برای حفاظت در سال ۱۹۲۷  آغاز بکار کردند.

علل عمده افزایش حوادث ناشی از کار در محیط های صنعتی بعد از انقلاب صنعتی :

افزایش بسیار سرعت حرکات ماشین ها و محدود بودن توان عکس العمل انسان.

تراکم کارکنان در فضاهای نسبتاً کوچک.

افزایش قدرت ماشین آلات و پیچیدگی کار آنها.

تقسیم زیاد کار که هر کارگر با آموزشی اندک فقط از عهده بخشی اندک از فرایند تولید بر می آید و تصوری از مجموع این فرایند ندارد و از نظر روانی باعث خستگی، بی حوصلگی، افزایش اشتباهات و در نتیجه ایجاد حادثه می شود.

علل عمده افزایش حوادث ناشی از کار در محیط های صنعتی بعد از انقلاب صنعتی (ادامه) :

فقدان آموزش کافی برای کار با ماشین آلات و شیوه های پیش گیری و مقابله با سوانح و حوادث

عدم تطابق دانش و توانایی های جسمی و روانی انسان

توجه بیش از حد به افزایش سطح تولید به جای توجه به حفظ ایمنی انسانها.

تمرکز ماشین آلات زیاد در محیط های محدود و ایجاد سر و صدای زیاد

عدم سرمایه گذاری در سیستمهای حفاظتی

بهبود شرایط کار و استقرار عدالت اجتماعی در سطح بین المللی، در طول سالیان دراز دلمشغولی بسیاری از افراد بوده است. رابرت آون انگلیسی در سال ۱۸۱۸ پیشنهاد نمود که مسائل مربوط به کار ” در کمیسیون کار” در سطح بین المللی بررسی شود. اما اولین گامی که در این زمینه برداشته شد کنفرانس بین المللی در سال ۱۸۹۰ با حضور ۱۴ کشور در برلین بود که نتیجه آن توصیه هایی در زمینه شرایط کار در معادن و تجدید کار اطفال و زنان و تعطیل هفتگی بود. در سال ۱۹۰۰ جامعه بین المللی حمایت قانونی از کارگران تشکیل شد.

تاسیس سازمان بین المللی کار

سرانجام در سال ۱۹۱۹ سازمان بین المللی کار در پایان جنگ جهانی اول بموجب ماده ۱۳ قرارداد صلح ورسای برای حمایت از حقوق کارگران، ایجاد شرایط مساعد کار و امکانات کافی برای اشتغال و سطح زندگی مناسب برای کارگران سراسر دنیا تأسیس شد و  هدف از تأسیس آن استقرار عدالت اجتماعی، آزادی و امنیت اقتصادی و ایجاد فرصت های مساوی برای آحاد ملتها بوده است. در بدو تأسیس ۴۵ کشور به عضویت این سازمان در آمدند و در حال حاضر ۱۷۴ کشور عضو این سازمانند.

این سازمان سه جانبه است یعنی اعضایی از کارگران، کارفرمایان و دولتها در آن عضویت دارند.

وظایف سازمان بین المللی کار برابر نتایج کنفرانس ۱۹۴۴ فیلادلفیا تبیین گردید و در زمینه محیط و شرایط کار وظایف زیر را بر عهده دارد.

بهبود امور حفاظت و بهداشت در محیط کار به جلوگیری از امراض و حوادث ناشی از کار و کنترل خطرهای محیط.

ایجاد و تقویت مؤسسات تخصصی مانند مؤسسه ملی کار، آزمایشگاههای بهداشت صنعتی، مراکز بهداشت و حفاظت کار و بخش های آموزش حفاظت

رسیدگی به مسائل مربوط به زمان کار (حداکثر کار قانونی، اضافه کاری، نوبت کاری و شب کاری) و مسائل پزشکی، اقتصادی و اجتماعی آنها.

کمک به گزینش تکنولوژی مناسب به عنوان وسیله ای جهت بهبود و حفاظت شرایط و محیط کار.

کمک به سازمانهای محلی حفاظتی و بهداشت کار و مراکز تحقیقات و انجمن های کارفرمایی و سندیکاهای کشورهای مختلف.

کنفرانس بین المللی کار

کنفرانس بین المللی کار سالیانه یکبار تشکیل می شود و از هر کشور ۴ نماینده (دو نماینده دولت، دو نماینده از کارگران و کارفرمایان) شرکت می نمایند. استانداردهای بین المللی کار و اهداف کلی سازمان، بودجه و برنامه کار سازمان در این کنفرانس تعیین می شود هیأت مدیره هدایت امور سازمان بین المللی کار را عهده دار است و مرکب از ۲۸ نماینده دولت و ۲۸ نماینده کارگر و کارفرما می باشد. دفتر بین المللی کار که محل آن در ژنو است دبیرخانه سازمان محسوب می شود و مرکزیت انتشارات و تحقیقات را عهده دار است. زیر نظر این دفتر بیش از سه هزار نفر در نقاط مختلف جهان کار می کنند.

در سال ۱۹۴۶، سازمان بین المللی کار جزء سازمانهای اختصاصی سازمان ملل شد و در سال ۱۹۶۹ نیز جایزه نوبل صلح را دریافت نمود. ایران از سال ۱۹۱۹ عضو آنست.